Κοσμολογία
    Νέα κοσμοθεωρία
    Dandoulakis Costas-Researcher
    Marilena Tzortzi-Researcer 's Assistant

  • Εισαγωγή στη Θεωρία

    Για την πλήρη κατανόηση της Θεωρίας, συνιστούμε στους αναγνώστες να διαβάσουν την Εισαγωγή στη Θεωρία.

    ΕΝΑΡΞΗ ΘΕΩΡΙΑΣ

     

    Ας ξεκινήσουμε  όμως από το πρωταρχικό σημείο της δημιουργίας, ούτως ώστε να δούμε σφαιρικά την εικόνα της. Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε αυτή τη δημιουργική δομή, για να τοποθετήσουμε αργότερα στην κατάλληλη θέση, τα χιλιάδες στοιχεία που παρουσιάζονται στην τμηματική ανάλυση της θεωρίας.

       Δρασκελίζοντας την πλατφόρμα εκκίνησης βρισκόμαστε μπροστά στο πρωταρχικό σημείο της Δημιουργίας που στην παρούσα θεωρία δεν είναι η μεγάλη έκρηξη. Ας σταθούμε όμως λίγο σε αυτή. Ακολουθώντας την ανθρώπινη λογική, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μέσα στο γνωστό αλώνι, που σήμερα αποκαλούμε Σύμπαν, νοούμε πεντακάθαρα ότι μια μεγάλη έκρηξη δεν είναι δυνατόν να έχει μια μονομερή κατεύθυνση.

       Είναι όρος απαράβατος ότι μία έκρηξη πορεύεται προς όλες της κατευθύνσεις, εκτός εάν, μια συνιστώσα οριοθετεί μια κατεύθυνση.

       Έτσι το Big Bang δεν είναι η πεμπτουσία της ολικής Δημιουργίας. Απλά έγινε μια παραδοχή από όλους τους ανθρώπους, ανάμεσα τους και οι επιστήμονες ερευνητές και βρεθήκαμε όλοι μαζί σε μια χοάνη, τη χοάνη του Big Bang. Να σημειώσουμε δε  ότι εφεξής η χοάνη αυτή ονομάζεται στην παρούσα θεωρία Χρονοχωρικό Μέρισμα, ένα από τα δισεκατομμύρια μερίσματα που αποτελούν την

    , Χρονοχωρομερισματική Δέσμη

       Το πρωταρχικό, σημείο της Δημιουργίας είναι η  Σπαργανική Κατάσταση, όπου παρουσιάζονται τα υποπυρηνικά σωματόνια με πρώτο στη σειρά το Μονογενές σωματόνιο, το Διαδοχογενές Αχρονοάυλο, και το Πεδομαγνητοβαρυτόνιο, μια τρισυπόστατη κατάσταση που με τις συνεχείς αλληλοεπιδράσεις τροφοδοτεί  την αέναη  πορεία Δημιουργίας και που δικαίως θα ονομάσουμε το σύνολο της: Ολονιόνιο.

  • Το επόμενο στάδιο της Δημιουργίας είναι ο Υπόχωρος, συνισταμένη του Ολονιονίου και εκ του σημείου τούτου, άνευ καμίας έκρηξης, παρόλο που στην παρούσα θεωρία έχουμε τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων εκρήξεις πρωτογενείς και δευτερογενείς, βλέπουμε να αναπτύσσεται η Αρχιτεκτονική Δομή της δημιουργίας, ακριβώς όπως ένας αρχιτέκτονας εκπονεί τη μελέτη του αντικειμένου πριν την υλοποίηση του.

       Η διαδοχική αλληλοεπίδραση των τριών υποπυρηνικών σωματονίων εντός του Ολονιονίου, αναπτύσσουν πλήθος άλλων μεταλλαγών με διαφορετκές ιδιότητες στο κάθε ένα εξ αυτών και τα βρίσκουμε όλα μαζί να πληρούν την Κοσμική Ταυτότητα.

    Με την ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής δομής, με τη συνισταμένη της σταθερής του Μονογενούς Σωματιδίου, εμφανίζεται ο Χρόνος, Κοσμικός Χρόνος όπως τον αποκαλούμε εδώ, η σταθερή συνισταμένη του Διαδοχογενούς Αχρονοάυλου ο Χώρος και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αναπτύσσονται από τη σταθερή συνισταμένη του  Πεδομαγνητοβαρυτονίου, οι οριοθετήσεις  στις βαρύτητες και τα Βαρυτικά Πεδία.

       Μετά την σπαργανική κατάσταση αλλάζουν οι επιδράσεις του Ολονιονίου και περνάει στο σημείο που ονομάζουμε  Υπόχωρο. Σε αυτή την κατάσταση, που μπορούμε να πούμε ότι είναι το σημείο που μπαίνουν σε δράση τα υποπυρηνικά σωματόνια, τα οποία αναπτύσσονται με ένα πρωτοφανές σύστημα, το Χρονουποχωρομαγνητοειδή Συμπλεγμα, περίπου όμοιο με την σκέδαση των υποατομικών σωματιδίων, με διαφορετική όμως διαδικασία και με την υποστήριξη του Αμφιδρομικού Πλέγματος όπως ονομάζουμε την πρώην έννοια του Χάους, το οποίο ακολουθεί την εξελικτική διαδικασία από τη στιγμή της παρουσίας του μονογενούς σωματιδίου.Τα υποπυρηνικά σωματόνια λόγω της φύσεως τους, έχουν τη δυνατότητα να εισέρχονται στο Αμφιδρομικό Πλέγμα και τανάπαλιν. Η σκέδαση στο χώρο είναι διαφορετική επειδή διέπεται από τους κανόνες της Κοσμικής Ταυτότητας και στους ειδικότερους σταχυασμένους ρόλους, αναλόγως με το σημείο αναφοράς μέσα στο Χρονοχωρικό μέρισμα.

      

  • Το Αμφιδρομικό πλέγμα αρχίζει να αναπτύσσεται παράλληλα με τον υπόχωρο και ακολουθεί όλη την εξελικτική διαδικασία της Δημιουργίας. Επίσης παρουσιάζονται  δύο υποπυρηνικά σωματόνια, το Αμφιδρομικό Πλεγματόνιο του οποίου η παρουσία εντοπίζεται σε όλη την ανάπτυξη του αμφιδρομικού πλέγματος, έχει δε τη μεγαλύτερη διεισδυτικότητα, τόσο μεγάλη που δεν απουσιάζει από κανένα σημείο του Όλον. Για την εξωφρενική του ταχύτητα δε, θα μιλήσουμε στην αναλυτική του σελίδα. Το έτερο υποπυρηνικό σωματίδιο το Αμφιδρομικό Πλεγματίδιο το συναντάμε στα Χρονοχωρικά Μερίσματα.

       Το Αμφιδρομικό Πλέγμα δεν είναι αχανές και δεν έχει κενό, όπως άλλωστε δεν υπάρχει κενό σε κανένα σημείο του Όλον. Μπορούμε να πούμε ότι μοιάζει με ένα εφαρμοστό κουστούμι στο σώμα ενός ανθρώπου, όπως ακριβώς εμφανίζεται και εκείνο πίσω από κάθε κατάσταση, Χώρος  Ύλη κλπ.     

       Από το σημείο του υπόχωρου παρουσιάζονται σφαιρικά,  τρισεκατομμύρια Χρονοχωρομερισματικές δέσμες (όπως οι ακτίνες τις σφαίρας) προς όλες τις κατευθύνσεις

       Η κάθε Χρονοχωρομερισματική Δέσμη αποτελείται από μυριάδες Χωροχρονικά Μερίσματα (ctss) που έχουν σχήμα Κοιλοειδούς Τραπεζίου και η ανάπτυξη της δέσμης σταματάει όταν ατονήσουν τα Χρονικά Τόξα και δεν δύνανται να συγκρατήσουν σε τάξη τους Χρονικούς Ορίζοντες.

       Το αμέσως μετά τον Υπόχωρο σημείο αναφοράς είναι το Πρώτο Χρονοχωρικό Μέρισμα δηλαδή το πρωταρχικό στάδιο της Δημιουργίας και για να το κατανοήσουμε είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής ύλης, με εντελώς διαφορετικό τρόπο από το Δεύτερο Χρονοχωρικό Μέρισμα.

      

  • Στο πρώτο μέρισμα είναι δεδομένο ότι Κοσμικός Χρόνος έχει δημιουργήσει την Αναπτυξιακή Δομή με τις συνισταμένες, Χρονοχωρικό Παραπέτασμα, Χρονολώρος, Χρονίδια , Χρονικά Τόξα, Χρονικοί ορίζοντες και αυτό ισχύει για όλα τα Μερίσματα της Χρονοχωρομερισματικής Δέσμης και στις απανταχού Δέσμες του Διδυμοειδούς Δημιουργικού Φάσματος ως επίσης σε όλα τα Διδυμοειδή Φάσματα μέσα στο Όλον.

       Επίσης με τα παραπάνω, τα οποία θεωρούμε ότι είναι οι βάσεις του οικοδομήματος της δημιουργίας, ξεδιπλώνεται ο Χώρος με διαφορετική θεώρηση και έννοια από την επικρατούσα μέχρι σήμερα και διαμορφώνεται με την Κοσμοχωρική Σταθερή και την Κοσμοχωρική Μεταβλητή. Παράγωγα του Διαδοχογενούς Αχρονοάυλου ( Η  μεταβλητή είναι η Συνιστώσα που εξηγεί πλήρως την συνεχή απομάκρυνση των συντεταγμένων της ύλης μέσα στο Χωροχρονικό Μέρισμα, όπως και οι Χρονικοί Ορίζοντες εξηγούν την ενίοτε σνχώνευση δύο Γαλαξιών.)

       Η Κοσμοχωρική Μεταβλητή διαμορφώνεται αναλόγως με τη σχέση της και την αλληλοεπίδραση  με το Χρονικό Ορίζοντα στο σημείο αναφοράς.

       Τα επόμενα στοιχεία, είναι οι Βαρύτητες, Κοσμική Βαρύτητα και Χρονοχωρική Βαρύτητα, (Αλληλοεξαρτώμενη Μεταβλητή), οι οποίες άγονται και φέρονται με την αλληλουχία αλληλοεπιδράσεων, τόσο μεταξύ των, όσο και με όλες της ιδιότητες του Χρόνου και του χώρου. 

     Επιστρέφουμε στο πρώτο Χρονοχωρικό Μέρισμα όπου η διαδικασία δημιουργίας της ύλης είναι εσωστρεφής και οφείλεται σε πάρα πολλούς παράγοντες όπως το ελάχιστο μηδαμινό πέρασμα του Χωροχρονικού Μερίσματος από την Κοσμοχρονοχωρική Σταθερή στην Κοσμοχρονοχωρική Μεταβλητή, που η ανάπτυξη του χώρου αποκτά πλέον Νομοτέλεια και ιδιότητες, όπως Πυκνός Χώρος γιατί τελεί υπό την επήρεια των μικρότερων σε τάξη Χρονικών Τόξων και η δύναμη της Χρονοχωρικής Βαρύτητας βρίσκεται στο μέγιστο σημείο της.

  •   Έτσι παρόλο που τα υποπυρηνικά σωματίδια συνεχώς συντελούν στην δημιουργία πυρήνων, (Νανογένεση) με τα παραπάνω οδηγούνται προς τα έσω, καταστρεφόμενα  με σύντηξη, δημιουργώντας παράλληλα και την μεγαλύτερη θερμοκρασία που μπορεί να παρουσιαστεί  μέσα στο Όλον, δηλαδή αρκετά δισεκατομμύρια βαθμούς Κελσίου.

       Να σημειώσουμε περεταίρω ότι εκρήξεις βλέπουμε εκτός στο Πρώτο Χωροχρονικό Μέρισμα και στη βάση κάθε άλλου μερίσματος σε όλες τις Χωροχρονομερισματικές Δέσμες, παρόλο δε που η αναπαραγωγή της Ύλης ακολουθεί την ίδια διαδικασία όπως και στο πρώτο Χρονοχωρικό Μέρισμα, έχουμε σταδιακή μείωση των θερμοκρασιών που πιθανόν να φτάνουν στο παρόν Χωροχρονικό Μέρισμα που ζούμε, στο ύψος των 5 δισεκατομμυρίων βαθμών της κλίμακας Κελσίου.

        Στο πρώτο Χωροχρονικό Μέρισμα το κοιλοειδές Τραπέζιο δεν έχει  κάτω βάση επειδή τη βάση του αποτελούν οι οξείες γωνίες που ορίζονται από την Κοσμοχρονοχωρική Σταθερή. Οι κάτω βάσεις του Κοιλοειδούς Τραπεζίου δημιουργούνται από το Δεύτερο  Χωροχρονικό Μέρισμα και μετά.

       Στο Χωροχρονικό Μέρισμα, που θα παρουσιάζουμε εφεξής, χάριν συντομίας, με το σύμβολο ctss, όπου ct= cosmic time, s=space, και s=share, θα δούμε ότι με την Χρονική Ανάταση μετατίθενται τα Χωροχρονικά Τόξα και οι Χωροχρονικοί Οριζόντες, από το πρώτο ctss στο δεύτερο και ούτω καθεξής.

       Εντός των δύο πρώτων ctss η ανάπτυξη του χρόνου και του χώρου αφήνει τα περιθώρια παραγωγής της ύλης όπου αναλαμβάνει δράση το Χρονίδιο. Στο μεν πρώτο ctss έχουμε παραγωγική διαδικασία των πυρήνων που καταστρέφονται άμα τη γεννέση τους, με σύντηξη. Στο δεύτερο ctss λόγω μεγέθους των χρονοχωρικών τόξων δημιουργούνται άτομα, στην πλειοψηφία τους άτομα υδρογόνου που για τους ίδιους λόγους που αναφέραμε παραπάνω καταστρέφονται αλλά με έκρηξη αυτή τη φορά.

       Σε αυτό το σημείο μπορούμε να πούμε ότι είναι η Μεγάλη έκρηξη, η Super Big Bang, όπως θα την ονομάζουμε εφεξής, επειδή είναι η μέγιστη έκρηξη μέσα στο Όλον, ουδεμία σχέση έχει με τις δευτερεύουσες εκρήξεις στο πρώτο χωροχρονικό τόξο, ή στην αρχή του κάθε ctss, όπως έγινε και στο δικό μας ctss.

    Επιστροφή στην αρχή

Κατασκευή ιστοσελίδων Ints Κατασκευή ιστοσελίδων Ints
Top